The Corps of Balachowicz 

  © author Bogdan Konstantynowicz

A conspiracy inside the headquarters of military intelligence of the Tsarist Russia: deep political espionage (anarchists, Lenin, Marxists) and strategic technological-scientific intelligence (telegraph, radio, electricity, aircraft, engines, ignition magnetos, automatic pilots, helicopters, airships, submarines, lights, etc.).
Genealogy and history of the Konstantinovich, Troubetskoy, Bagration-Gruzinski, Kalinowski, Oginski, Paszkowski, Dyuflon, Staroch Siedoch, Armand, Pociej, Radziwill and Piottuch Kublicki family in the XVIII and XIX centuries in Russia, Estonia and Belarus.

Estonia: Balachowicz, Constantinovich / Konstantinovich, Trubetzkoy / Troubetskoy / Trubecki, Dadiani, Dunkel, von Krauze / Krause, Gernet, Toll, Rehbinder / Rebinder, Croy - the Baltic German nobility. История фамилии Константинович - генеалогия семьи.

Józef Piłsudski and Feliks Dzierżyński genealogy. Database for The noble Konstantinovich family history: Switzerland, Estonia, Belarus, Poland and Russia 1772 - 1939. Family Pilar Pilchau, Pilsudski, Dzierzynski / Dzerzhinsky, Bulhak and underground independence movement in Belarus and Lithuania in the years around 1885 to 1920. Trubeckoj and Konstantynowicz in Estonia and Belarus. Duflon, Breguet, Armand in Tsarist Russia in the nineteenth century - until 1918. Hacker, Reppman, Schilling and Benkendorff from Estonia.

Genealogy and history of the Konstantinovich, Troubetskoy, Bagration-Gruzinski, Kalinowski, Soltan, Dadiani, Oginski, Paszkowski, Dyuflon, Staroch Siedoch, Armand, Pociej, Radziwill and Piottuch Kublicki family in the XVIII and XIX centuries in Russia, Estonia and Belarus.

Genealogy and history of the Kanstancinovič / Konstantinovich / Konstantynowicz, Trubetzkoy / Troubetskoy / Trubecki, Orlov-Denisov / Orlow Denisow, Dadiani, Nikitin, Wittgenstein, Golicyn / Golitsyn, Bagrationi / Bagration-Gruzinski / Bagration Gruzinsky, Pashkovsky / Paszkowski, Duflon / Dyuflon, Siedych / Sedoch / Staroch-Siedoch, Armand, Demonets / Demonet in the XVIII and XIX centuries in Russia

Armand, Paszkowski, Demonets, Konstantinovich and Duflon

Orlov Denisov, Radzivill, Pociej, Trubetskoy, Bagrationi, Siedych, Wittgenstein, Armand, Paszkowski, Demonets, Konstantinovich and Duflon families in Russia, Estonia, Latvia and Belarus.

© author Bogdan Konstantynowicz

  Deka Company 1904 - 1918 in St. Petersburg. New website on the Armand and Konstantinovich families from Moscow! © author Bogdan Konstantynowicz

Zbrojna agresja Zwiazku Sowieckiego na Polske we wrzesniu 1939 roku a stan wojny z Sowietami po 1939.

   Ihumen / Cerven today

Szlachecki rod Wankowiczow na Minszczyznie - Bialorus

Zamach stanu generala Wladyslawa Sikorskiego we wrzesniu 1939 roku

   Pierwszy Polski Korpus gen. Dowbor Musnickiego na Bialorusi 1917 / 1918

  Deka Company 1904 - 1918 in St. Petersburg. New website! © author Bogdan Konstantynowicz

  © Walki z sowietami po 23 wrzesnia 1939

Pictures Exhibition of Andrzej Konstantynowicz in 2011 - part four

Pictures Exhibition of Andrzej Konstantynowicz in 2011 - part three

Pictures Exhibition of Andrzej Konstantynowicz in 2011 - part two

References: E. Charkiewicz, Jan F. Lewandowski, Stanislaw Lis - Blonski, Zbigniew Dunin - Wilczynski, Jozef Cisek, Zaremba (vol. 1),  Pantalejman Simanski, colonel Stanislaw Dowoyno - Sollohub, Marek Cabanowski "General Stanislav Bulak -  Balachowicz (...)" (ed. Warsaw, 1993), Aleksander Srednicki, Jozef Mackiewicz and major Stanislav Stankiewicz. 

Stanislaw Bej Bulak - Balachowicz b. in Mejszty, the Vilna government, SW of Braslau in February 10th, 1883; Nikodem, his  father, had got Stokopijevo near by Mejszty (= Meishty). Stanislav served in Russian Army since August 20th, 1914, but according to  Jozef Mackiewicz (vol. 1, p. 131 - 136) he deserted employment in the Dzisna (= Disna) district in 1915, i.e. military service in the "Punin Unit"  near  by Riga since September 05th, 1915. That was scouting troop. He had obtained promotion after March 1917; served also under command  of Bolsheviks since November 1917, e.g. fightings with Germans by the Lake Pejpus (= Peipus) near by Smolowa (= Smolva) on March 05th, 1918,   where Stanislav was wounded and next transferred to Luga near by Petrograd (135 Km south of Petrograd); he was loyal towards Bolsheviks.   In the middle of December 1917, Stanislaw Bulak - Balachowicz (i.e. Stanislaus Bulak-Balachovitch) had contacted his brother Jozef Balachowicz in  Petrograd, and again in April 1918 (Petrograd, at military hospital, here also was Jerzy Dabrovski or Dambrowski). Stanislaw Balachowicz next, in April   1918, received assent at Bolshevik's hands in Moscow for forming of Polish cavalry regiment; he was General then, with support of count de  Lubersac from the French Mission.  

Stanislaw and also Jozef Balachowicz fought against baron Korf near by Luga (131 Km NE of Pskow) in May 1918; in this regiment served:  Bohdan  and Jerzy Dabrowski (Jerzy Dabrowski was friend of Stanislaw Balachowicz and his wife Zinajda - after 1935 she lived in Wilno), Chodorowicz,   WolkowieckiSzumski (= Shumskij), Wawrzynski, Safaryn, Poljan, Michulski, Michalowski, Kozlowski, Karlowicz (related to Gen. Stanislaw Bulak   Balachowicz). 

Stanislaw and Jozef Balachowicz's regiment had thrown off superiority of Bolsheviks at the  end of May 1918 and moved  on Pskov (= Pskow).  Balachowicz brothers had fought with Bolsheviks near by Pskov for  June  -   till October 1918.  

Jozef Balachowicz, b. in Stokopijewo / Stokopijevo  near by Braslau (= Braslaw / Braslav, SE of Daugavpils), the Vilna government on  September  04th, 1894 or   1896; brother of Stanislaw; died in  assassinate in 1923 in Belavezskaja pusca, by Soviet agents. Military service in  the 7th  Reval infantry  regiment since April 1916, and next, since May 1916, he served with his brother in a special unit (sabotage beyond German  front near by Riga) of the  Russian North Front under command of Punin; wounded on January 13th, 1917 and promoted captain. Jozef   Balachowicz  had withdrawn from  Russian Army near by Riga on October 12th, 1917 and next served in Polish troops of the 1st Polish Corps in  Pskov (under command of Gen.  Dowbor  Musnicki and collaborated with Gen. Jacyna from Petrograd, October / November 1917). Jozef Balachowicz was  transfered  to Petrograd in the  middle of  November 1917, keep on within the 1st  Polish Corps. His son, Zdzislaw Bulak -  Balachowicz, b. 1915 or 1918 and died in 1944; was lieutenant of Polish Army in the  77th  infantry regiment in the Navahrudak  province.  Jozef maybe had gotten married in Petrograd 1918, and also met brother in  Petrograd in December 1917.  

Jozef Balachowicz served in Petrograd in a Polish cavalry troop under command of Przysiecki and was disarmed by Bolsheviks in December 1917. All details are lacking about  Jozef  Balachowicz since January 1918 until the beginning of May 1918, probably in Petrograd (?); after in Luga, in May 1918.  

chronological  abbreviation

May 1918: both of brothers served in Luga in own unit and revolted against Bolsheviks in the same month. 

June - October 1918: they fought near by Pskov and next conquered the town at the end of October 1918 (alongside white Gen. Dragomirow), for two days only. The Balachowicz's regiment fell back over axle Izborsk - Pieczery (= Petschory, 41 Km west of Pskow i.e. Pskov); Courland was destination. The regiment got in touch with Gen. Wandam in the first half of November 1918 and was disarming Germans, that went back to home. The Balachowiczs conformed to the Estonian Army of Gen. Laidoner in the middle of November 1918 until March 01st, 1919, near by Dorpat (i.e. Tartu or Juriew); fightings broke out again with Bolsheviks close to Dorpat in January 1919, too. The Balachowicz's group conformed to white Gen. Rodzianko on March 02nd, 1919 (in the Army of Gen. Yudenich). Jozef Balachowicz was appointed to Russian colonel in March 1919. Fightings with Bolsheviks again since May 1919, and Stanislav Balachowicz conquered the Gdow (103 Km north of Pskow) station during  offensive of Gen. Yudenich for Petrograd on May 13th, 1919; after conquered Pskov (= Pskow) on May 29th, 1919; the Balachowicz's group  administered Pskov since June till August 1919 (until August 23rd); after had clashed with Gen. Yudenich  and proceeded in guerrilla  war  against all: "reds" and "whites", near by Pskov - Werro (Voru probably, 36 Km west of Petschory) - by Velikaja river (here in September and  October  1919 together with Estonian Army); they served again Estonia in October 1919 (the 32nd Division) until February 02nd, 1920

Stanislaw Balachowicz at the same time conducted talks with a Byelorussian administration in Riga, and also with Polish agency (captain  Myszkowski). The Balachowicz's  group in the middle of February 1920 threaded its way through Estonia (from Reval i.e.  Tallinn,  Rewel) and Latvia, to Dyneburg (= Dzvinsk or  Daugavpils) on circa February 20th, 1920 and they made oath of  fidelity to Polish Army, however just on March 02nd, 1920 the Balachowicz's  group had gone on to Polish units in  Daugavpils; they came to a halt in Brest in March 1920. The Balachowicz's Corps (group) fought against Bolsheviks at east Polish  front since June 1920; went back through Luninec, Brest and Leczna (together with the Orenburg Cossacks under command of Jakovlev - here since August 09th, 1920 till August 16th, 1920); after they liberated Wlodawa on August 17th, 1920 and Kamin - Kasyrs'kyj on September 15th, 1920; Pinsk on September 16th, 1920; Derevok and Ljubesh (= Lubieszow) on September 22nd, 1920 and again near by Pinsk on September 26th. The rest in  Luninec since September 30th and change of name on "People's Voluntary Allied Army" of Major-General Stanislaw  Bulak -  Balachowicz: colonel Mikosz commanded the "Minsk regiment", aide of Corps: Grotkowski, cavalry of captain Saradin,  lieutenant  Lis -  Blonski as  messenger, colonels: Pawlowski, Matwiejew, Zgun (i.e. Shgun), Peremykin, "the Spark" and captain Wojciechowski

The Balachowicz's Corps (about 15.000 strong) had struck upon Bolsheviks on November 04th, 1920, near by Turau (= Turow); achieved  Mosiejewicze on November 07th, 1920, made Petrikow on November 08th; Romanowka, Skryhalow, Kopatkowo, Zechowicze (Shehovichi),  Kostiuchowicze on November 09th; on November 10th were occupied: Chomiczki and Prudok, won a battle near by Drozdy and conquered Mazyr (= Mosyr or Mozyrz) and Wielkie Zimowiszcze (Big Zimowishche), also penetrated to Kalinkavicy (= Kalinkowitschi). Captain Wojciechowski  filled Michalki - 16 Km south of Mazyr (= Mosyr) on November 11th, 1920. The following day Gen. Stanislav Bulak - Balachowicz, in Mazyr, proclaimed independence of Belarus and also appointed himself to "Commander - in - chief of Byelorussian Army". His brother Jozef Balachowicz was appointed as "Commandant of Voluntary Army". "Minsk" and "Ostrov" (the name from Ostrov i.e. Ostrow is situated south of  Pskow)  regiments repeatedly collected Kalinkavicy (fightings for five days) on November 14th, 1920, and next (November 15th) Gen. Balachowicz  moved on to Zlobin (40 Km), where had gotten on November 17th. Colonel "Iskra" (= "The Spark") got Lelczyce on November 11th, and after  (November 14th) he moved on toward Owrucz (70 Km;  north Ukraine now) - here they penetrated on November 17th. At the same time colonel  Matwiejew conquered: Wielkie Awtiucewicze (= Big Avtiucevichi) and Chabno (30 Km east of Mazyr; November 15th), also Makanowicze (43 Km NE of  Mazyr; November 16th), Babylew, Korystan (about 60 Km east of Mazyr; November 17th). 

Gen. Balachowicz established (November 16th) administration of Byelorussian People's Republic; amongst others: Gen. doc. Mieczyslaw  Adamowicz - Prime Minister, P. Aleksiuk, Prof. Ostrowski Radoslaw (he acted also in Minsk in 1943), colonel Bielajew and Jozef  Sienkiewicz. But nevertheless Petlura at the same time (November 17th) finished fightings against Bolsheviks; yet colonel Mikosz was getting 40 Km on NE of Kalinkavicy (November 17th), colonel "the Spark" came up Owrucz (= Owrutsch), too; colonel Matwiejew conquered Korystan. By  night 17/18 November, Gen. Stanislav Bulak - Balachowicz left Mosyr and was on his way to Recyca (= Retschiza), where colonel Matwiejew  penetrated on November 18th, 1920; but yet colonel "the Spark" near by Owrutsch had suffered defeat. So, Gen. Balachowicz close to  Retschiza directed concentration his troops on November 19th, and all day long November 20th he fought near by Retschiza. And  this  instant information came in about "catastrophe in the south". Colonel Matwiejew (on November 20th) retreated from Retschiza for Mosyr;  colonel  Pawlowski and next Gen. Balachowicz retreated, too (he next came away to the west from under Mosyr, but just after November 25th, 1920). 

Far away from Belarus north - west, Lithuania concluded a truce with Poland (November 21st/29th). In Belarus at the same time lasted defence of  Mosyr (21 - 23 November) but Jozef Balachowicz went away from the town on November 22nd; and Gen. Stanislaw Bulak - Balachowicz and colonel  Matwiejew also left Mosyr on November 23rd, and next came away to the west, but just after November 25th, 1920

The Balachowicz's Corps passed by Olszany and Remel by south bank of Pripjat (= Pryp'jat) on Polish side: on November 26th ("Tula" and  "Putwal"  regiments with Jozef Balachowicz); on November 26th - 28th: soldiers of the 2nd and 3rd Byelorussian Divisions passed to Poland; by night  27/28 November - Gen. Stanislaw Balachowicz went on to Poland (with his aides: painter Artur Szyk i.e. Alexander Szykarenko, b. 1894, d. 1951 in USA, since  1921 lived in Lodz, and also Tadeusz Darmont); on November 30th - Gen. Adamowicz; the remainder on December 02nd - 04th, 1920 (on December  04th:  unit 2100  strong from the 1st Byelorussian Division of colonel Peremykin after tough fightings on November 25th - 27th). The formal demobilization of the  Balachowicz's  Corps followed on December 03rd, 1920. And nonetheless Gen. Stanislaw Balachowicz was elected as "General Chieftain of  Belarus" in  Warsaw on December 23rd, 1920, according to Stanislav Dowoyno - Sollohub. Byelorussian soldiers were interned near by  Czestochowa in  January 1921, and from here to Szczypiorno close to Modlin, to Tuchola, Aleksandrow Kujawski, Pikulice, Dabie, Torun,  Strzalkow and Kalisz,  till August 1924. A lot of the "Balachowiczs" were employed in Hajnowka, Bialowieza and Bielsk

Kreczeuski and Zacharko had taken Byelorussian emblems and flags somewhere west.  

Jan Konstantynowicz born 1888 has gone into the army of  Balachowicz in 1920

According to Konrad Zielinski from the "Maria Curie Sklodowska University in Lublin" ("POPULATION DISPLACEMENT, CITIZENSHIP AND (...)") on Polish citizens in 1918 - after 1921: "people who voluntarily joined the foreign military service had no right for Polish citizenship. (...) Newcomers from behind the eastern Polish border were divided into two  categories. The first category consisted of Polish citizens i.e. Kingdom of Poland, who had immigrated to Russia before or during the First world war and wanted to come  back. The second category consisted of Russians and Belorussians that were also regarded as Russians. This category was divided into subcategories. The first of them  concerned people who were entitled to hold Polish citizenship and the second one concerned people who did not have the right. (...) Emigrants or refugees from Russia, when  they wanted to settle in Poland had to prove that: 1. they had enough funds to support themselves or they could count on the help of their relatives in Poland; 2. spotless moral  reputation; 3. proper attitude towards Poles during the Tsarist rule. However, Poles and people of Polish origin were preferred. Ethnic non-Poles, who had never lived in the  territory of the Kingdom of Poland, Galicia, and the Poznan province, had no right to Polish citizenship." This quotation without the Author's written permission, 2006.  


Stanisław Bej Bułak - Bałachowicz ur. 10. 02. 1883 roku w Mejsztach na Wileńszczyźnie, na południowy - zachód od Brasławia (nieraz pisanego jako Bracław na Wileńszczyźnie). Jego ojciec Nikodem miał folwark Stokopijewo koło Mejsztów. Stanisław służył od 20 sierpnia 1914 roku w Armii Rosyjskiej (ale Józef Mackiewicz w "Lewa Wolna", tom I, s. 131 - 136, pisze, że porzucił pracę rządcy majątku ziemskiego w powiecie Dziśnieńskim w roku 1915). Od 05. 09. 1915 roku w "Oddziale Punina" koło Rygi. Był to oddział zwiadowczy. Po listopadzie 1917 roku nadal służy w Armii Rosyjskiej podporządkowanej już bolszewikom. Od 05 marca  1918 roku walki z Niemcami nad jez. Pejpus o Smołowę (po walce dochodzi wiadomość o podpisanym w Brześciu pokoju). Bałachowicz został ranny.  

Józef Bałachowicz. Ur. 04. 09. 1894 roku (lub 1896 r.) w Stokopijewie, pow. brasławski, ziemia Wileńska. Zamordowany w Puszczy Białowieskiej w roku 1923 przez sowiecką agenturę z "Hromady". Od kwietnia 1916 roku służył w Rewelskim 7 p. p., a od maja 1916 roku w "oddziale specjalnego przeznaczenia" Frontu Północnego atamana Punina, zajmującego się dywersją na tyłach niemieckich. Tu jest z bratem Stanisławem (ten od września 1915 roku). Od 13 stycznia 1917 roku ranny i awansowany z porucznika na podrotmistrza. Później generałem brygady.

Zdzisław Bułak - Balachowicz. Ur. 1915 lub 1918, zmarł 1944. Porucznik, poległ jako dowódca 1 kompanii w 6 batalionie, 77 pp AK na Nowogródczyźnie; syn Józefa.


marzec 1917 r.:

Stanisław Bałachowicz po tej rewolucji został mianowany na rotmistrza kawalerii (wg Józefa Mackiewicza, "Lewa Wolna", tom I, s. 131 - 136). Jakoby 7 razy ranny w walkach z Niemcami.

12. 10. 1917 r.

Józef Bałachowicz występuje z wojska rosyjskiego (oddział dywersji pozafrontowej pod Rygą) i przechodzi do oddziałów polskich - oddelegowany przez gen. Jacynę do Pskowa w celu rekrutacji Polaków do I Korpusu Dowbór - Muśnickiego. Około połowy listopada 1917 roku Józef Bałachowicz przeniesiony do Piotrogrodu, nadal w ramach I Korpusu Polskiego.

Stanisław nadal, po listopadzie 1917 służy w Armii Rosyjskiej podporządkowanej już bolszewikom (od dnia 05 marca 1918 roku walki z Niemcami nad jez. Pejpus o Smołowę, gdzie został ranny). Stanisław (wg Józef Mackiewicz, "Lewa Wolna", tom I, s. 131 - 136) jest w tym momencie w Łudze koło Piotrogrodu i "wykazał niezwykłą lojalność wobec nowych władz bolszewickich". Józef Bałachowicz od połowy listopada 1917 roku był w Piotrogrodzie w "polskim ułańskim dywizjonie" podporządkowanym Korpusowi Dowbór - Muśnickiego. W grudnia 1917 roku bolszewicy rozbrajają oddział Józefa Bałachowicza (dowodzony przez Przysieckiego), już w grudniu 1917 roku nawiązuje z nimi kontakt Stanisław Bałachowicz (choć nadal Stanisław był albo w Łudze koło Piotrogrodu albo pod Rygą). Brak danych co robił Józef Bałachowicz w Piotrogrodzie (?) od połowy grudnia 1917 roku do połowy maja 1918 roku, kiedy znalazł się w Łudze. Być może się wtedy ożenił i w 1918 urodził się jego syn Zdzisław; w tym czasie jego brat Stanisław nadal służył w Armii Rosyjskiej w rejonie Rygi, aż do walk nad jeziorem Pejpus dnia 05 marca 1918 roku. Sądzę, że w kwietniu 1918 roku spotkali się w szpitalu w Piotrogrodzie.

styczeń i luty 1918 roku:

w styczniu Niemcy proklamują niepodległą Łotwę, a w lutym 1918 niepodległą Estonię; w lutym 1918 roku Niemcy uderzając spod Rygi, docierają do linii Narwa - Psków. Obsadzają oba miasta, co zatwierdza pokój brzeski dnia 03 marca 1918 roku. Dnia 23 lutego 1918 roku pod Pskowem walczyła bolszewicka czerwona Gwardia.

marzec i kwiecień 1918 r.:

Stanisław Bałachowicz po listopadzie 1917 roku nadal służył w Armii Rosyjskiej podporządkowanej już bolszewikom i został ranny; w marcu i kwietniu 1918 roku Stanisław Bałachowicz w szpitalu w Piotrogrodzie, tu też leżał rtm Jerzy Dąbrowski (w 1939 roku zwierzchnik mjra Dobrzańskiego - Hubala); sądzę, że w kwietniu 1918 roku, Stanisław i Józef spotkali się w szpitalu w Piotrogrodzie (Józef Bałachowicz w X. 1917 występuje pod Rygą z Armii Rosyjskiej, a na przeł. X/XI. 1917 roku jest w Pskowie pod polskim dowództwem, w listopadzie 1917 roku był w Piotrogrodzie w "polskim ułańskim dywizjonie", a w grudnia 1917 roku został rozbrojony), ale już także wcześniej, bo w grudniu 1917 roku, mieli kontakt. Brak danych co robił Józef Bałachowicz w Piotrogrodzie (?) od połowy grudnia 1917 roku do połowy maja 1918 roku.


Stanisław B. otrzymuje od bolszewików zgodę na tworzenie własnego oddziału "konnych partyzantów" (wg Józef Mackiewicz, "Lewa Wolna", tom I, s. 131 - 136); jest już wtedy "generałem" chyba z mianowania bolszewickiego (ale oni przecież znieśli rangi wojskowe) lub alianckiego. W celu uzyskania tego pozwolenia wybrał się aż do Moskwy. Oddział miał być skierowany do walki z Niemcami (około maja 1918 do Moskwy przybył Haller, a w czerwcu 1918 roku do Moskwy przyjechał Żeligowski). Ma poparcie Misji Francji w osobie hr. de Lubersac. Oddział ma charakter polski i nazywa się "Piotrogrodzki Pułk Kawaleryjski". Skierowani zostali pod Ługę dla stłumienia powstania barona Korfa.

Maj 1918:

Stanisław Bałachowicz organizuje w Łudze oddział konny; przybywa tutaj też (z Piotrogrodu ?) jego brat Józef. Kontaktuje się z misją Francji w tym rejonie; w oddziale są ponadto Bohdan i Jerzy Dąbrowscy, Chodorowicz, Wołkowiecki, Szumskij, Wawrzyński, Safaryn, Półjan, Michulski, Michałowski, Kozłowski, Karłowicz - kuzyn gen. Stanisława Bułak Bałachowicza. Uwaga: w 1935 roku Jerzy Dąbrowski ściągnął Zinajdę Bałachowicz do Wilna wraz z dziećmi; po 1945 roku są w Poznaniu; zmarła w 1980 roku.

Koniec maja:

oddział Bałachowicza w Łudze oswobadza się spod zwierzchnictwa bolszewickiego. Wyruszają na Psków. Po drodze mordują bolszewików.

VI - X. 1918:

Bałachowicze walczą z bolszewikami w rejonie Pskowa. Brak danych (wg Józef Mackiewicz, "Lewa Wolna", tom I, s. 131 - 136). Psków od końca lutego 1918 roku jest pod okupacją niemiecką.

Koniec X. 1918:

Wydaje się, że Niemcy przekazali Psków bolszewikom (np. 31. 10. 1918 tak przekazali Mohylew nad Dnieprem). Oddział partyzancki Bałachowiczów wraz z gen. ros. Dragomirowem, zdobywa Psków; w mieście wybucha powstanie antybolszewickie. Jednak po dwóch dniach grupy samoobrony rozłażą się. Oddział konny wycofuje się z Pskowa po osi: Izborsk - Pieczery. Celem jest Kurlandia. Przyłączają się Polacy z miasta Pskowa (część poszła na Riapino, a potem pomiędzy Dorpatem i zachodnim brzegiem jez. Pejpus).

pocz. listopada:

Bałachowicz (chyba Stanisław ?) przedostaje się przez linie niemiecko - rosyjskie i nawiązuje kontakt z oddziałem gen. Wandama (na zach. od Pskowa ?), a potem rozbraja Niemców chcących wracać do domów.

X i XI. 1918

gen. Adamowicz organizuje "Zielony Dąb" na Bobrujszczyźnie (działał też po lipcu 1920 roku, kiedy wycofały się stąd polskie wojska).

XI. 1918

w połowie listopada 1918 roku, nowopowstała Armia Estońska zastępuje Niemców na linii frontu przeciwko bolszewikom. S. Bałachowicz podporządkowuje się Armii Estońskiej. Około połowy listopada 1918 roku, Bałachowicz walczy z sowietami pod Dorpatem pod dowództwem gen. Laidonera (Estończyk, Johann Laidoner ur. 1884, zmarł 1953 na Łubiance - zamordowany wraz z Jankowskim z Polski; generał od 1901 roku w Armii Rosyjskiej; ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Rosji; od grudnia 1917 roku do lutego 1918 roku dowodził dywizją estońską w ramach Armii Rosyjskiej, a od marca do października 1918 roku brakuje danych; w listopadzie 1918 roku wraca do Estonii; od 1940 do 1953 w łagrach sowieckich, w tym na Łubiańce).

XII. 1918:

sowieci posuwają się za Niemcami w kierunku Rygi, którą zajęli 03 stycznia 1919, co jednak stabilizuje front estoński w rejonie Dorpatu (tutaj oddział Bałachowiczów).

styczeń 1919

Bałachowicz od połowy listopada 1918 roku walczy z sowietami pod Dorpatem; jest podporządkowany Armii Estońskiej. Od dnia 17 listopada 1918 roku sowieci idą na zachód, za wycofującą się armią niemiecką; dnia 03. 01. 1919 roku sowieci zajmują Rygę. Odcięli tym samym Bałachowiczowi drogę do niepodległej od trzech miesięcy Polski. Nadal Bałachowicz jest w Armii Estońskiej (od poł. XI. 1918 do 01 marca 1919 roku).

02. 03. 1919

w Estonii grupa Bałachowicza podporządkowuje się rosyjskiemu gen. Rodziance (biały), którego siły są częścią Armii gen. Judenicza. Brat Stanisława, Józef Bałachowicz mianowany na podpułkownika, a potem na płka. w Armii Judenicza. Do początków maja 1919 roku trwają walki z sowietami na froncie, o charakterze raczej pozycyjnym. Do wojsk Judenicza wchodzi też grupa księcia von Lievena. Rodzianko Aleksander, ur. 1879; zm. ?; w listopadzie 1918 roku w Rydze przy 8 Armii niemieckiej tworzy baony antybolszewickie; w marcu 1919 roku dowodzi południową grupą "Rosyjskiego Północnego Korpusu Ochotniczego" w Estonii; w maju 1919 roku dowodzi Korpusem zajmującym Psków, a w listopadzie 1919 roku ponosi klęskę podczas wycofywania się armii Judenicza spod Piotrogrodu do Estonii.

13. 05. 1919

Bałachowicz zdobywa stację Gdów, podczas piotrogrodzkiej ofensywy Judenicza (w Gdowie powieszono na słupach telegraficznych wszystkich komunistów). Dnia 29 maja zdobywa Psków, rajdem od północy. Zrobiono wyprawę na Bułatę. Wywiadem Bałachowicza dowodzi płk Engelhardt; w okresie od czerwca do sierpnia oddział Bałachowicza "zarządza" Pskowem.

23. 08. 1919

St. Bułak - Balachowicz zostaje zdjęty z dowodzenia Korpusem w Pskowie, przez Judenicza. Bałachowicz przechodzi do partyzantki. Walczy z bolszewikami i "białymi" w rejonie Pskowa - Werro - rzeka Welikaja (IX i X. 1919 roku, współpracując z Armią Estońską); w październiku 1919 roku Bałachowicz wchodzi ponownie do Armii Estońskiej, w ramach której walczy z bolszewikami; w listopadzie 1919 roku Armia Judenicza cofa się spod Piotrogrodu. Estończycy walczą z bolszewikami do pokoju podpisanego 02 lutego 1920 roku. Dnia 28 stycznia 1920 Estończycy aresztowali Judenicza.

IX. 1919

partyzancka grupa Bałachowicza nawiązuje kontakt z Estończykami w rejonie Werro.

X. 1919

oddział Bałachowicza w Werro zostaje włączony do 32-ej Dywizji Estońskiej. Walczy nad rzeką Welikaja. Taka sytuacja chyba aż do 02 lutego 1920 roku.

1920 rok

28. 01. 1920

W Rewlu (Tallinie) w Estonii, spotkali się gen. Judenicz i Bałachowicz, z grupą oficerów estońskich. Judenicza aresztowano

02. 02. 1920

pokój estońsko - sowiecki

Pocz. lutego 1920

Bałachowicz próbuje rozmów z rządem białoruskim w Rydze (w grudniu 1918 roku taki białoruski rząd był w Sejnach, w styczniu - kwietniu 1919 w Grodnie). Wchodzi jednak w konflikt z płk Jezowitowem. Bałachowicz obawia się wydania go sowietom. Następnie kontaktuje się z polską placówką w Rydze, gdzie posłał swojego wysłannika Pawła Czerepucha. Stronę polską reprezentuje kpt Myszkowski. W Słancach (gdzie ?) przemianował swój oddział na "białoruski", a w połowie lutego oddział Bałachowicza przesuwa się z Estonii (z Rewla), poprzez Łotwę, o 700 km na południe. Około 20 lutego 1920 roku dotarli do Dźwińska (Dyneburga). Dnia 23 lutego 1920 Bałachowicz (informacja z jednego z dokumentów w książce o Bałachowiczu wydanej w roku 1993 w Warszawie) składa przysięgę dla Wojska Polskiego (Dyneburg był w rękach Armii Polskiej, ale pod miastem stały też oddziały łotewskie wśród których był jeszcze batalion Bałachowicza; miasto zostało potem przekazane Łotwie). Dnia 24 lutego, nasza placówka w Rydze przesyła z Dźwińska raport w sprawie oddziału Bałachowicza na Łotwie (nasze siły stały na południowym brzegu Dźwiny od Połocka do Dyneburga już od lata 1919 roku - od 08 września 1919 roku na południowym przedpolu Daugavpils; dnia 03 stycznia 1920 roku zajęliśmy Dyneburg = Daugavpils, a dnia 09 stycznia 1920 idąc na północny - wschód Armia Polska dotarła do Ambeli, dnia 17 stycznia 1920 roku wyzwoliliśmy Kapini i Pusa w środkowych Inflantach Polskich - stąd dalej na północ już nie atakowaliśmy; znad rzeki Dźwiny bolszewicy wyparli nas na początku lipca 1920 roku).


od marca 1920 organizowano w Słonimiu białoruskie oddziały płka Konopackiego i kpta Kuszeli (wg Sukiennickiego, s. 146). W Mińsku działa Białoruska Komisja Wojskowa. Wojewódzki, Raczkiewicz i L. Wasilewski prowadzą rozmowy z Białoruską Radą Najwyższą o powstaniu rządu białorusko - litewskiego w Wilnie.

III i IV. 1920

Dnia 01 marca polskie władze wyraziły zgodę na przekroczenie linii rozgraniczenia wojsk łotewskich i polskich przez grupę Bałachowicza (mialo to nastąpić w dniu następnym w Dyneburgu = Dźwińsku = Daugavpils); w Dyneburgu jest Rydz - Śmigły, który powita Bałachowicza. Dnia 02 marca 1920 roku Bałachowicz "przybył do W. P." z oddziałem wielkości batalionu. Dnia 05 marca "grupa Bałachowicza" wyjeżdża pociągiem spod Dźwińska do Brześcia. Są tu gł. żołnierze z Estonii oraz grupa złożona z byłych jeńców sowieckich; dnia 16 kwietnia "grupa Bałachowicza" osiąga gotowość bojową. W Brześciu Litewskim ma on 700 żołnierzy; od czerwca 1920 są na froncie bolszewickim, jako "sprzymierzeni". Po stronie polskiej są też Rosjanie: Boris Sawinkow, Mikołaj W. Czajkowski, Michał Iskricki. Zob.: E. Charaszkiewicz w "Niepodległość". Pisze o tym też Zbigniew Dunin - Wilczyński, "Polacy w Iraku 1942 (...)" oraz Marek Cabanowski, "Tajemnice Mandżurii - Polacy w Harbinie". Ponadto Aleksander Średnicki, "Droga do Monte Cassino".


Konflikt Bałachowicza z "białym" gen. Baboszko i gen. Głazenapem (w Brześciu). Są też konflikty z "Wydzielonym Rosyjskim Oddziałem" Borysa Sawinkowa. Borys Sawinkow ur. 1879 w Warszawie, zginął 1925 w Moskwie; po marcu 1917 roku w rządzie Kiereńskiego jako minister, a od listopada 1920 do sierpnia 1924 w Rosji organizuje partyzantkę antybolszewicką; oznacza to, że wykorzystał uderzenie Bałachowicza, aby dostać się na Białoruś i stąd już nie powracał; pojmany w sierpniu 1924, w roku następnym zamordowany w Moskwie. Oficerem łącznikowym przy Bałachowiczu jest por. Zadra - Kabowski z II Oddziału. W maju 1920 pisze on w meldunku z Brześcia o partyzantce na "Pskowszczyźnie": oddział płka Mikosza k. Starej Rusy i Ługi, grupa płka Daniłowa k. Ostrowa, oddział Karpucha pod Porchowem, Sawieliewa koło Strugi Białej, a wszystkie te oddziały na linii Psków - Ługa - Stara Rusa - Wielkie Łuki. Ponadto "Zielony Dąb" powołany ok. października 1918 roku przez gen. Adamowicza z "białoruskiego Komitetu". Wydaje się, że jest to oddział na Bobrujszczyźnie.


Dnia 16 kwietnia "grupa Bałachowicza" osiąga gotowość bojową. W Brześciu Litewskim ma on 700 żołnierzy; od czerwca 1920 są na froncie bolszewickim i dn. 30 czerwca przeprowadzają wypad pod Sławeczno - też dnia 01 lipca.

lipiec 1920

Ministerstwo Spraw Wojskowych generała J. Leśniewskiego wydaje rozkaz w sprawie rekrutacji jeńców rosyjskich do oddziałów Bałachowicza. Rekrutacja odbywa się w obozach jenieckich nr 5 i 10 w Kaliszu i Szczypiornie; w Szczypiornie byli Rosjanie, a w Kaliszu - Kozacy; w tym miesiącu szefem Ekspozytury Min. Spraw Wojskowych w Brześciu do spraw naboru jeńców z obozów jenieckich do "Armii Bałachowicza", zostaje por. Skwierczyński. Po nim kpt. Juliusz Urlych (wg CAW, Teki Laudańskiego, teka 232, s. 1 - 95). Do wojsk Bałachowicza oddelegowano por. Lisa - Błońskiego, był oficerem łącznikowym Naczelnego Wodza. Przybył do Łunińca, gdzie było 2.500 ludzi z tych oddziałów. Nabór prowadzono ze Strzałkowa, Wadowic, Pikulic (obozy jenieckie nr 2 i 4) oraz z Dębia i Szczypiorna (tutaj dwa obozy internowanych nr 1 i 5). Ponadto werbowano jeńców z Tucholi. Wychodzi rozkaz p.o. zastępcy Szefa Oddziału II Sztabu Min. Spraw Wojskowych, mjra dra K. Polakiewicza, w sprawie werbunku do oddziałów Bałachowicza (wydany dla Krakowa). Wspomniano tutaj o "intendenturze Bałachowicza w Lublinie".

20. 07

Do Brześcia przybywają Kozacy Orenburscy w celu połączenia się z Bałachowicżem, który cofał się przez Łuniniec - Brześć (?) - Łęcznę. Dnia 25 lipca Bałachowiczowi podporządkowano esauła Jakowlewa.

Pocz. sierpnia 1920

grupa gen. Bałachowicza wycofuje się do Łęcznej na Lubelszczyźnie i jest tutaj od 09 sierpnia 1920 roku do 16. 08. 1920; około 15 sierpnia wyszedł rozkaz ppłka Miedzińskiego w sprawie przyspieszenia rekrutacji do oddziałów Bałachowicza, które dnia 17. 08 odzyskały Włodawę. 23. 08 przeprowadzili wypad na Piszczę, a dnia 27. 08 zwyciężyli pod Perespą; w "końcu sierpnia" w Lublinie organizowała się 2-ga Dywizja Korpusu gen. Bułak - Bałachowicza. "Podstawę jej kadry stanowili nieliczni stosunkowo oficerowie armii północno - zachodniej, którzy przybyli do Polski z Estonii (...)". Ponadto wiemy, że w 1-szej dywizji Korpusu białoruskiego kadrę stanowił oddział "przyprowadzony przez gen. Bałachowicza z Estonii". Dnia 27 sierpnia podpisano umowę między B. Sawinkowem i St. Bałachowiczem. Wreszcie dnia 01 września 1920, do Korpusu Bałachowicza wyznaczono Karola Wędziagolskiego ze Sztabu Generalnego oraz Borysa Sawinkowa z Rosyjskiego Komitetu; łącznikiem ze strony polskiej był por. Ryszard Zyms - tenże Zyms jako pułkownik walczył z sowietami we wrześniu 1939 roku w Grupie "Dubno". Wędziagolski Karol - oficer polityczny 8 Armii Rosyjskiej po rewolucji lutowej 1917 roku.


od marca 1920 organizowano w Słonimiu białoruskie oddziały płka Konopackiego i kpta Kuszeli (wg Sukiennickiego, s. 146), a w lipcu - sierpniu przerzucono je do Łodzi, prawdopodobnie przez Grodno, gdzie dnia 18 - 19 lipca było 1.600 niewyszkolonych ochotników (tylko skąd ?); w Łodzi byli od pocz. (?) sierpnia do pocz. listopada (?) 1920 roku; w końcu listopada 1920 przeniknęli w rej. Kojdanowa linie sowieckie i współdziałając z "Zielonym Dębem" prowadzono partyzantkę pod Słuckiem. Było to wówczas, gdy Bałachowicz cofał się już na Polesiu ku polskim liniom.

16. 09

pod Pińskiem atakuje gen. Bałachowicz, który w dniu poprzednim zajął Kamień Koszyrski, a 22. 09 stoczył walki pod Derewek i Lubieszowem na Polesiu, wynikiem czego dnia 26. 09 ostatecznie zdobył Pińsk.


działa w lasach ihumeńskich watażka Żylin, a pod Łojewem grupa partyzancka Gałacha (na Dnieprze łupił parostatki i robił zagony aż pod Horodnię). Dalej od niego na południe był "potężny oddział atamana Czałowa".

od 30. 09

"Odrębna Armia Sprzymierzona" gen. St. Bułak - Bałachowicza przechodzi na odpoczynek w rej. Pińska i Łunińca; zmieni teraz nazwę na "Ludowa Ochotnicza Armia Sprzymierzona" gen. mjra Stanisława Bułak - Bałachowicza.

01. 10. 1920

Joffe żada (podczas rokowań pokojowych w Rydze) dla Rosji kolei z Saren do Baranowicz. Dąbski się nie zgadza; w tym czasie na froncie (30. 09 i 01. 10) wzięliśmy do niewoli ok. 25 tys. bolszewików. Rozpoczyna się bitwa o Mołodeczno i Święciany; jeńców wcielano do Korpusu Ekspedycyjnego Bułak - Bałachowicza. Joffe w Rydze zadaje stronie polskiej pytanie, czy rozejm traktować będziemy jako wstęp do pokoju. Dnia 05 października sowieci zgodzili się na granicę - linię demarkacyjną, taką jaką zażąda strona polska, pod warunkiem zmniejszenia żądań co do złota rosyjskiego.

04. 10:

Oddziały poznańskie dotarły do Nieświeża. Grupa Poleska opanowała Łuniniec; prawdopodobnie opanowaliśmy Kleck. Stołpce zajął 7 p.uł. i stąd skierował się na południowy skraj Puszczy Nalibockiej; w tym dniu, wg Szostaka, Kojdanów zajęła 2 brygada (kawalerii ?).

05. 10:

Rozmowa telef. Piłsudskiego z Rydzem - Śmigłym. Walki pod Oranami (z Litwinami do 06. 10). Docieramy do Miru. Joffe w Rydze proponuje stronie polskiej Mińsk. S. Grabski odmawia "z furią". A. Ładoś podkreśla ten ton zachowania Grabskiego. Joffe miał pełnomocnictwo ustalenia granicy aż na rzece Berezynie, ale napisze potem, że Grabskiemu nie zależało na terytoriach. Ustalono skład dowództwa "Ludowej Ochotniczej Armii Sprzymierzonej" gen. mjra Stanisława Bułak - Bałachowicza (adiutant - rtm Grotkowski, szwadron rtm. Saradin; w 2 Dyw. Piech. Białoruskiej utworzono "miński" pułk piechoty płka Mikosza).

06. 10:

Tego dnia, nasz 7 p.uł. po całodobowym marszu przez Puszczę Nalibocką z południa na północ, wyszedł na Raków obsadzony przez sowietów (wg Józefa Szostaka, s. 72). Raków zdobywał też 10 p.uł.; 07. 10 - 7 p.uł. zajmuje nie bronione przez bolszewików Radoszkowice. Dnia 08. 10 nasze rozpoznanie dociera na odległość 16 wiorst od Mińska (wg "Lewa Wolna"). Stają chyba w rej. na wsch. od Kojdanowa - tutaj od 04. 10 oraz w rej. Rakowa - tutaj od 06. 10; gdzieś pod m. Chateżyno (?) na zachód od Mińska. Mińsk Litewski pustoszeje na kilka dni, ale potem sowieci znów wracają, a nikt nie wie dlaczego nie zajmujemy stolicy Białorusi; w tym dniu 7 p. uł. skierowano z Radoszkowic na północ, a nie na wschód. Maszerują w kierunku m. Krzywicze (zajęte dnia 13 października).

11. 10:

Wrangel proponuje Polsce porozumienie antybolszewickie. Opublikowano ten artykuł dopiero 14. 10. 1920.
Zobacz: GODZIEMBA, "Zdrajca Rosji?" na stronie,zdrajca-rosji-2 gdzie autor napisal: "...W połowie listopada 1919 roku Piłsudski powiedział Kossakowskiemu, iż 'zarówno bolszewikom, jak i Denikinowi jedno jest do powiedzenia - jesteśmy potęgą, a wyście trupy. Mówiąc inaczej, językiem żołnierskim: dławcie się, bijcie się, nic mnie to nie obchodzi, o ile interesy Polski nie są zahaczone. A jeśli gdzie zahaczycie je, będę bił. Jeśli gdziekolwiek i kiedykolwiek was nie biję, to nie dlatego, że wy nie chcecie, ale dlatego, że ja nie chcę. Lekceważę, pogardzam wami. ... Dla celu konkretnego, dla ratunku naszych ludzi w Rosji zgodziłem się, by Czerwony Krzyż z ich Czerwonym Krzyżem rozmawiał. ... A jeśli spytacie, co dalej, odpowiem: owszem, wydostańcie jeszcze archiwa przedstawicielstwa polskiego, zabytki nasze, skarby, a wówczas można będzie już o niczym więcej nie mówić'...".
Natomiast MAREK WOJCIECHOWSKI, niezależny publicysta, ktory specjalizuje się w tematyce europejskiej i historycznej na stronie,tajny-pakt-lenin-pilsudski-cz-2-wrangel-zdradzony pisze: "...Jednak jeden z najbardziej zaskakujących manewrów to zajęcie przez polską armię Mińska na jeden dzień w październiku 1920 roku i zagadkowe wycofanie się z miasta tuż przed zawieszeniem broni. Mackiewicz w 'Lewej wolnej' napisze: 'Tymczasem, na rozkaz naczelnego wodza, wojska polskie posuwają się jakoś dziwnie. Dnia 8 października dotarły o 16 wiorst na zachód od Mińska. Władze bolszewickie uciekają z miasta. Mińsk pozostawiony sam sobie, leży przez kilka dni na ziemi niczyjej. A wojska polskie stoją, nie posuwają się naprzód. Po kilku dniach, bolszewicy ostrożnie wracają. Ludność nie wie, co ma o tym myśleć ... Jakaś strategiczna tajemnica? Nikt nie pojmuje ... Krążą pogłoski o jakichś rokowaniach. - Czy być może?...'. Zamieszkały głównie przez Polaków i Żydów Mińsk ostatecznie znajdzie się po stronie sowieckiej a do historii przejdzie stwierdzenie Grabskiego 'wycięliśmy wrzód wraz z Mińskiem'. Kilkanaście lat później większość mińskich Polaków padnie ofiarą czystek, których symbolem jest masowy grób w podmińskich Kuropatach".

12. 10:

Zawieramy wstępny traktat pokojowy z sowietami. Wchodzi w życie w nocy 18/19. 10 (planowano od świtu 18.10). Mimo tego dnia 12. 10 zdobyliśmy Słuck, Uzdę i Kojdanów (Szostak, s. 71, sugeruje, że Kojdanów zajęła 2 brygada około dnia 04 października). 2 DPLeg. zdobywa Mołodeczno, a 4 Armia zwycięża pod Kojdanowem i wychodzi na linię Słuck - Uzda - Kojdanów. Dnia 13. 10 wieść o traktacie z Rosją rozeszła się, jak zły omen po całej Polsce; w Warszawie Komitet Obrony Kresów rozpoczął ożywioną działalność w celu obalenia linii rozejmowej. Protestuje prezes Towarzystwa Kredytowego, Aleksander Marszowicz i hrabia Mohn. Zbierane są podpisy ludności białoruskiej pod petycją do Piłsudskiego.

14. 10:

Wojsko Polskie podchodzi pod Mińsk Litewski; nie wiedzą jednak, że będą musieli oddać ponownie to miasto w ręce bolszewickie; Zaremba (t. I, s. 220) podaje datę 14 października za zdobycie Mińska Litewskiego i podkreśla, że jeszcze w tym momencie rozważaliśmy ideę federacyjną "białoruską". Zajmujemy Zasław, Samochwałowicze nad rzeką Ptycz (o 22 km na południe od centrum Mińska). Walki pod Radoszkowicami, gdzie bierzemy do niewoli 500 jeńców. Ponadto zajmujemy stację Krzywicze, choć wobec naszych małych sił kawaleryjskich, sowieci wycofali się na wschód (nadeszła ponadto informacja o mającym nastąpić przerwaniu ognia, co było dezinformacją, gdyż zawieszenie broni wchodziło w życie dnia 18 października). Ukazuje się artykuł z wywiadem prasowym Wrangla, w którym nawołuje on do sojuszu z Polską.

15. 10:

"Wojska polskie po zaciętych walkach zajęły Mińsk". Jakoby byliśmy w mieście 2 tygodnie, czyli do 29 października (wg innego autora wycofaliśmy się dnia 18 października). Ja przyjmuję, że Wojsko Polskie opuściło na zawsze Mińsk Litewski między dniem 25 października, a dniem 01 listopada 1920 roku. Oskar Miłosz tego dnia oskarża "Wojsko Polskie" o pogromy w Wilnie. Dnia 15 października, Sejm zażądał od Naczelnego Dowództwa, aby do 02 listopada rozbroić oddziały Bałachowicza, bądź aby opuściły one Polskę (w dniu 02 listopada miała nastąpić wymiana dokumentów ratyfikacyjnych między Polską a Rosją radziecką). Rozkaz Nacz. Dowództwa polskiego dotyczących rozbrojenia wojsk sprzymierzonych, np. białoruskich z dniem 02 listopada (wg J. Mackiewicza, op. cit., t. II).

18. 10:

Frunze przedstawia KC ostateczny plan zniszczenia Wrangla na Krymie. Ucichły walki na naszym froncie bolszewickim. Linia demarkacyjna "biegła od Dyneburga - koło Mińska, przez Słuck - Olewsk". "Preliminaria pokojowe" z dnia 12 października mówiły, że linia frontu o świcie dnia 18 października przekształca się w linię demarkacyjną, a w przyszłości w granicę państwową. Sprzeciwili się temu: L. Wasilewski, W. Kamieniecki, J. Dąbski (w Rydze); jednak nasza delegacja obiecała oddać Mińsk, a wojska nasze miały nie posuwać się w kierunku rzeki Berezyny. Mimo tego zatrzymaliśmy "na dwa tygodnie" Mińsk (do ok. 29. 10), gdyż nastąpiło "nagłe ożywienie myśli federacyjnej" (wg Zaremby, s. 220).

W Dawidgródku stoi Pułk płka Duchopielnikowa (rosyjski biały); nie weźmie on jednak z nieznanych przyczyn udziału w walkach Bałachowicza.

01. 11:

Wojsko Polskie na Białorusi ostatecznie cofa się (ok. 29. 10 i do 01.11) na ustaloną w październiku 1920 roku w Rydze, linię demarkacyjną, bowiem dnia 02 listopada nastąpi na Łotwie, wymiana dokumentów ratyfikacyjnych między Polską a Rosją radziecką. Z Łodzi na linię frontu przybyli "ochotnicy białoruscy" płka Konopackiego i kpta Kuszeli (w marcu 1920 w Słonimiu formowali wojska białoruskie); w końcu listopada (dopiero!) i w grudniu zaatakują Słuck i wywołają tam powstanie. Do Pińska i Dawidgródka przybywa Misja Brytyjska na rozmowy z Bałachowiczem.

02 listopada:

Wymiana dokumentów ratyfikacyjnych między Polską a Rosją radziecką; prawdopodobnie 01 listopada polskie wojska cofnęły się poza linię demarkacyjną przebiegającą na Polesiu między Dawidgródkiem a Turowem na półudniowym brzegu rzeki Prypeci; tutaj też jest por. Lis - Błoński, jako łącznik Sztabu Generalnego W.P.

04 listopada

Wojska Bałachowicza dnia 04 listopada zajęły Turów skąd wyparto sowietów, na wsch. od linii demarkacyjnej (brak innych informacji). Na dzień 04 listopada datowany jest pierwszy raport rtma Prądzyńskiego. Wojska Bałachowicza składają się z Rosjan, Białorusinów, Polaków, Finów, Estończyków i grupy Łotyszów oraz pewnej liczby Szwedów i Żydów. W oddziałach bojowych jest 14.750 ludzi; kadrę 1 Dywizji stanowi oddział przyprowadzony z Estonii, a 2-giej Dywizji, oficerowie rosyjscy z Armii Judenicza z Estonii. Informacje o zgrupowaniu gen. Stanisława Bułak - Bałachowicza podaje Józef Cisek (zbiór dokumentów, wyd. przez Instytut Piłsudskiego, Nowy Jork), Pantalejman Simanski i Stanisław Lis - Błoński; główna praca o Bałachowiczu to Marka Cabanowskiego, "Generał Stanisław Bułak - Bałachowicz (...)", wyd. Warszawa 1993, ss. ok. 203. Wydanie dofinansowane przez Komitet Badań Naukowych; prawa autorskie także Muzeum Niepodległości, wydawca "MikRomax" i Muzeum Niepodległości (Warszawa, Al. Solidarności 62, tel. 27 - 96 - 435, w Pałacu Radziwiłłów).

Początek ofensywy wojsk gen. Bułak - Bałachowicza. Wyruszamy spod Turowa (pod tą datą, Łukomski w swojej książce z roku 1994, opisuje też inne wydarzenia, choć dla daty 05. 11. 1920 nie dał konkretnych wyjaśnień). Może w dniu 05. 11 nastąpiło coś w rodzaju buntu trzech "dywizji" Korpusu Ochotniczego gen. Stanisława Bułak - Bałachowicza w Dawidgródku i Turowie (Cabanowski podaje, że atak Bałachowicza nastąpił dnia 05 listopada z rejonu Turowa, z terenów "sowieckich").

06 listopada:

Tego dnia Łukomski i Polak ("Obrona (...)" z roku 1994) nie opisują (po dacie 05 listopada dają datę "09 listopada"), a jedynie piszą: "Zgromadzone wojska armii ochotniczej wyruszyły spod Turowa - już po stronie sowieckiej - do natarcia". Tekst jest tak skonstruowany, że sugeruje początek natarcia na 06 listopada 1920 roku. Cabanowski jednak wyjaśnia, że nasz atak nastąpił dnia 05 listopada. Dnia 07. 11 osiągnięto wg mnie Mosiejewicze na Polesiu (jest to interpretacja tekstu książki Łukomskiego i Polaka z roku 1994, bowiem Cabanowski podaje, że doszliśmy pod Petryków). Dn. 08. 11 podeszli pod Petryków. Stan armii białoruskiej to 20 tys. - 14.750 żołnierzy. Łukomski pisze: "W ciągu dwóch dni gen. Bałachowicz osiągnął rejon Mosiejewicze - Petryków" (s. 296).

09. 11:

Płk Pawłowski rozbija sowietów pod Romanówką na Białorusi. Płk Matwiejew zajął Skryhałow. Płk Żgun zajął Żechowicze i Kostiuchowicze. Bałachowicz zajął ponadto Kopatkowo i Mojsiejówkę. Dnia 10. 11 zajęto Chomiczki i Prudok. Zwyciężono pod Drozdami. Zajęto Mozyrz i Wielkie Zimowiszcze oraz przejściowo Kalenkowicze. Front przechodził przez Kopatkowicze, szedł rzeką Ptycz, przez Mojsiejówkę, Romanówkę, Chomiczki, Prudok, Drozdy, Mozyrz. Dnia 10. 11 w Warszawie, rosyjski Komitet Sawinkowa także podejmuje decyzję o walce z Rosją Sowiecką. 11. 11 kpt. Wojciechowski zajął Michałki (16 km na południe od Mozyrza).

12. 11:

Gen. Stanisław Bułak - Bałachowicz w Mozyrzu ogłosił niepodległość Białorusi. Mianował się "głównodowodzącym białoruskiej armii narodowej (...) na terenie całej Białorusi". Jego brat Józef został "dow. armii ochotniczej". Wydano rozkaz o "zapobieganiu dywersji komunistycznej na tyłach".

14. 11:

Pułk "miński" i "ostrowski" odebrały bolszewikom powtórnie Kalenkowicze (walki od dnia 10. 11, o 12 i 13 listopada brak danych co do charakteru walk). Płk Mikosz doszedł do Petrykowa (dn. 11. 11). Ruszył dalej na Jakimowicze i dnia 14.11 skoncentrował się w Kalenkowiczach. Dnia 15. 11 spod Kalenkowicz ruszył po linii kolejowej na północny - wschód, w kierunku Żłobina. Do dnia 17 listopada prawdopodobnie przeszedł około 40 km. Ataman "Iskra" 11. 11 zajął Lelczyce, a 14. 11 ruszył na południowy - wschód, na Owrucz (odległość 70 km). Chyba dnia 17. 11 ataman Iskra podszedł pod Owrucz (dzisiaj na Ukrainie północnej).

15. 11:

Płk Matwiejew zdobył Wielkie Awtiucewicze i Chabno (30 km na wschód od Mozyrza), a 16. 11 Makanowicze (43 km na północny - wschód od Mozyrza) i Babylew. Płk Matwiejew dnia 17.11 zajął Korystan chyba ok. 60 km na wschód od Mozyrza, na kierunku na Rzeczycę.

16. 11:

Bałachowicz powołał rząd Białoruskiej Republiki Ludowej. dr gen. Mieczysław Adamowicz, jako Prezes Rady Ministrów Białoruskiej Republiki Ludowej; w rządzie zasiedli Aleksiuk (P. Aleksiuk był od października w Komisji Wojskowej Białoruskiej powołanej przez Piłsudskiego dekretem z 22. 10. 1919 roku), Ostrowski (prof. Radosław Ostrowski podczas II wojny był wraz z dr Mikołajem Szczorsa szefem Grupy "Centrum" i Prezydentem Białoruskiej Centralnej Rady od końca 1943 roku w Mińsku), płk Bielajew oraz Józef Sienkiewicz. Datowano dekret o wywłaszczeniu "wielkiej własności"; rząd Bałachowicza miał wydać przygotowane już znaczki pocztowe "Poczty Białorusi" np. na znaczku za 2 ruble jest podobizna Franciszka Skoriny 1490 - 1551 r., a na znaczku za 3 ruble "Pogoń litewska"; znaczek za 5 rubli pokazuje chłopa białoruskiego. Znaczków było osiem (wg Cabanowski, s. 113).

17. 11:

Petlura postanawia zakończyć walkę z sowietami (wg Zaremby, t. I, s. 218), którą rozpoczął mniej więcej jak Bałachowicz. Wojska ukraińskie przejdą do Czechosłowacji i Polski. Najwięcej z nich internuje się w Szczypiornie; dnia 15 maja 1921 roku w tym obozie przeprosi ich Piłsudski za zerwanie przez nas sojuszu po październiku 1920 roku. Gen. Bezruczko określił przeprosiny jako "rycerskie". W KORPUSIE Bałachowicza, płk Mikosz doszedł (po linii kolejowej na północny - wschód, w kierunku Żłobina) na odległość około 40 km od Kalenkowicz. Ataman Iskra dnia 17. 11 podszedł pod Owrucz. Płk Matwiejew zajął Korystan na kierunku na Rzeczycę. Pod Mozyrzem aktywnie występuje partyzantka "Zielonego Dębu". Drugi dzień działa Rząd niepodległej Białorusi na czele z premierem Adamowiczem. "W tym czasie obrona bolszewicka zaczęła krzepnąć i pojawiły się pierwsze symptomy spadku morale po stronie bałachowców" (dot. dni 17. 11 i 18. 11 ?). Do płka Matwiejewa dotarła (dnia 18. 11 ?) właśnie "błędna informacja o zagrożeniu przez nieprzyjaciela" jego tyłów i połączeń z Mozyrzem; nie wiadomo co się stało dnia 17. 11 w rejonie Mozyrza i Kalenkowicz, że nocą 17/18. 11 gen. St. Bułak - Bałachowicz opuścił Mozyrz (wraz z oddziałem szturmowym i uda się pod Rzeczycę). Bałachowicz jechał dnia 18 listopada pod Rzeczycę. Ciekawe, że w monografii Łukomskiego jest data 16. 11 oraz data 17. 11. 1920, ale pod tą drugą datą autor opisuje noc 17/18 i dalsze dni od 18. 11 do 25. 11. 1920; wiedza o dniu 17 listopada jest zatem złożona z fragmentów tekstu pod datami 15. 11 (o zdobyciu przez nas Korystana i dezinformacyjnej pracy bolszewików w Mozyrzu) oraz 16. 11 (o objęciu dow. nad Korpusem Ekspedycyjnym przez Józefa Bałachowicza).

Brat gen. Stanisława Bułak - Bałachowicza, Józef, obejmuje dnia 17. 11 "szefostwo nad ochotniczym korpusem ekspedycyjnym", gdyż jego brat Stanisław szykował się do wyjazdu z Mozyrza pod Rzeczycę.

17/18. 11:

Nocą gen. St. Bałachowicz opuszcza Mozyrz i udaje się do oddziałów pod Rzeczycą.

18. 11:

Tego dnia na Białorusi, płk Matwiejew ma wysunięte oddziały pod Rzeczycą, ale "w tym czasie obrona bolszewicka zaczęła krzepnąć i pojawiły się pierwsze symptomy spadku morale po stronie bałachowców". Może to stało się przyczyną wyjazdu Bałachowicza w nocy 17/18. 11 z Mozyrza pod Rzeczycę - do płka Matwiejewa dotrze "błędna informacja o zagrożeniu przez nieprzyjaciela" jego tyłów i połączeń z Mozyrzem. Bałachowicz jechał dnia 18 listopada pod Rzeczycę, a w tym samym dniu ataman Iskra (pod Owruczem) ponosi porażkę na północnej Ukrainie (dopiero 20. 11 inf. ta dotrze pod Rzeczycę do St. Bałachowicza).

19. 11

Bałachowicz pod Rzeczycą: dociera tutaj dnia 19 listopada wraz z oddziałem szturmowym i zarządza koncentrację oddziałów; dnia 20. 11 jest na pierwszej linii walk pod Rzeczycą i w tym momencie dociera do niego informacja o "katastrofie na południu" na Ukrainie.

20. 11:

Tego dnia na Białorusi, płk Matwiejew idąc w straży tylnej Korpusu, wycofał się spod Rzeczycy w kierunku Mozyrzą; cofa się samodzielnie w kierunku zachodnim. Podobnie samodzielnie cofają się grupy płka Pawłowskiego i (po 25 listopadą) sam Bałachowicz; jeszcze dnia 20. 11 Bałachowicz jest na pierwszej linii walk, wraz z oddziałami cofającymi się spod Rzeczycy na Mozyrz (pod Rzeczycą groziło nam chwilowo okrążenie). Właśnie dnia 20. 11 dociera informacja o "katastrofie na południu" na Ukrainie; wiemy, że od dnia 17 listopada ataman Iskra walczył pod Owruczem, ale przebiegu tych walk na Ukrainie północnej nie znamy. Można domyślać się, że po dniu 18 listopada miały one niekorzystny przebieg, co dotarło dopiero dnia 20. 11 do Bałachowicza dowodzącego pod Rzeczycą.

21. 11:

Rozejm z Litwą. Ostateczny protokół podpisano 29. 11. Na Białorusi zaś zorganizowano chwilową obronę Mozyrza; sowieci zajęli miasto chyba 23 listopada.

22. 11 (?):

Wydaje się, że grupa wojsk Józefa Bałachowicza opuszcza Mozyrz. Dzień potem uczyni to prawdopodobnie jego brat Stanisław i płk Matwiejew; w "Lewa Wolna" jest krótka informacja, że Bałachowicz podjął jeszcze krótką obronę Mozyrza.

23. 11 (?):

Chyba w tym dniu płk Matwiejew i gen. S. Bałachowicz opuszczają ostatecznie Mozyrz. Poszczególne oddziały Bałachowicza (z grupy walczącej 18 - 20. 11 pod Rzeczycą) jeszcze w dniach 02 - 04 grudnia przechodziły na stronę polską (koło Olszan w m. Remel, na południowym brzegu Prypeci na Polesiu). Np. dnia 04. 12 przeszła 1 Dyw. Białoruska w sile 2.100 ludzi i została internowana.

25 - 27. 11:  

oddziały białoruskie (te cofające się spod Rzeczycy) zostały zaatakowane przez bolszewików, co spowodowało, że gen. Bułak - Bałachowicz od dnia 25 listopada zaczął się cofać   samodzielnie. Poszczególne oddziały Bałachowicza (ze zgrupowania, które dotarło najdalej, bo pod Rzeczycę) jeszcze w dniach 02 - 04 grudnia przechodziły na stronę polską, koło Olszan w m. Remel; od ok. 25. 11 cofa się oddzielnie dr gen. Adamowicz (Premier BRL) i dociera do polskich posterunków dnia 30 listopada.  

Koniec listopada:

w końcu listopada 1920, gdy Bałachowicz cofał się już na Polesiu ku frontowi polskiemu, "pułk" płka Konopackiego i kpta Kuszela przeszedł linię frontu w rejonie Nieświeża i rozpoczął działania partyzanckie koło Słucka, nazywane "Powstaniem Słuckim" (od końca listopada, przez grudzień 1920 roku). Pomogło to partyzantom "Zielonego Dębu" pod Bobrujskiem i Mozyrzem (wg raportu rtma Prądzyńskiego z grudnia 1920 roku), których było tam pod koniec listopada 1920 roku jeszcze 500 - 1000 ludzi. "Zielony Dąb" utworzony w X. 1918 roku przez gen. dr Mieczysława Adamowicza w rej. Bobrujska, teraz na końcu listopada 1920 roku panował jeszcze nad tym całym lesistym obszarem. Dzięki akcji Konopackiego, "Zielony Dąb" mógł się przedostać w rejon Słucka (na pocz. grudnia ?) i jeszcze dalej na północ, pod Kojdanów.

26. 11:

Gł. siły Korpusu Bałachowicza przechodzą na polską stronę. Przyłączył się do nich sowiecki 424 p. strzelców we wsi Chabno. Granicę przekroczono koło Olszan na stanowiskach 18 DP; żołnierzy białoruskich rozbrajano. W tym dniu dotyczy to gros sił z 2 i 3 Dywizji oraz pułków tulskiego i putwalskiego. Przechodzi też chyba Józef Bałachowicz. Dnia 27. 11 gen. St. Bałachowicz doszedł do linii polskich w rejonie Olszan, a w nocy 27/28. 11 przechodzi front na stronę Polską. 28. 11 gen. St. Bałachowicz (rano) przejeżdża z Olszan do Dawidgródka; jego adiutanci to malarz Artur Szyk, pseudo Aleksander Szykarenko (ur. 1894, zm. w USA 1951, od 1921 mieszkał w Łodzi) oraz Tadeusz Darmont. Do dnia 28 listopada (czyli w dniach 26 - 28. 11) linie polskie przeszli żołnierze z 2 i 3 Dywizji Białoruskiej. Kolejna 1 Dyw. Białoruska, cofa się nadal, jeszcze na terytorium wroga. Po dniu 28. 11 raczej jej już bolszewicy nie atakują; przejdzie nasze linie dnia 04 grudnia 1920 roku.

30. 11

przechodzi na stronę polską, gen. premier M. Adamowicz; do tego dnia linie polskie przeszło 4.000 żołnierzy białoruskich. Prądzyński (rtm z II-ki) na pocz. grudnia pisał o planie powołania P. O. W. na Białorusi, co oznacza, że akcja "ochotników białoruskich" mogła służyć przerzuceniu na teren Sowietów agentów II-ki (od maja 1920 przy Bałachowiczu jest por. Zadra - Kabowski z II-ki, od pocz. lipca 1920 roku byli por. Skwierczyński i por. Lis - Błoński z II-ki, a od pocz. listopada 1920 był w/w rtm. Prądzyński); nie biorą udziału w wyprawie Bałachowicza rosyjscy generałowie Baboszko i Głazenap; w odróżnieniu od nich, akcje "cicho - ciemne" wykorzystał Borys Sawinkow, który dowodził "Wydzielonym Rosyjskim Oddziałem" (od listopada 1920 do sierpnia 1924 w Rosji organizuje partyzantkę antybolszewicką; pojmany w sierpniu 1924, w roku następnym zamordowany w Moskwie). Wygląda jakby Prądzyński przeszedł dnia 30 listopada do Polski wraz z gen. Adamowiczem ? Pisze o zatrzymaniu się w Mikaszewiczach po "sowieckiej stronie", uchodzącego Bałachowicza (czy chodzi tutaj o Józefa B. w dniu 26 listopada ?). Opis podaje, że jego grupa stała 5 wiorst od polskiego frontu w strefie neutralnej. Oficer ten pisze też o "Zielonych" pod Bobrujskiem i Mozyrzem. Ich stan ocenia na 500 - 1.000 ludzi, "którzy zajęli ten teren". Pisze o planie powołania P. O. W. na Białorusi.

03 grudnia 1920

Oficjalna data demobilizacji oddziałów Bałachowicza na terytorium Polski; o Bałachowiczu informacji udzielił mjr Stanisław Stankiewicz.

Początek grudnia:

partyzanci "Zielonego Dębu" w sile do 1.000 ludzi, spod Bobrujska przebili się do okolic Słucka. Dokonano tego zapewne dzięki akcji płka Konopackiego i jego "ochotniczych oddziałow białoruskich". Poszczególne oddziały Bałachowicza jeszcze w dniach 02 - 04 grudnia przechodziły na stronę polską. Gł. koło Olszan w m. Remel, na południowym brzegu Prypeci na Polesiu. Wydaje się, że dnia 02 i 03. 12 przebiła się 4 Dyw. Białoruska, bo o niej brak informacji co do daty internowania się na stronie polskiej. Np. dnia 04. 12 przeszła 1 Dyw. Białoruska w sile 2.100 ludzi i została internowana (Peremykina). Dn. 08 grudnia podczas rokowań w Rydze, sowieci wyrażają obawę, że żołnierze Bałachowicza przejdą na Litwę Srodkową do Żeligowskiego. Od ok. 15 grudnia do 23 grudnia partyzanci "Zielonego Dębu" działali pod Słuckiem, a dnia 20 grudnia zdobywamy Słuck. Częścią sił szli na północ w rejon Kojdanowa, a przeszli linię demarkacyjną dnia 28. 12. 1920 roku w okolicach Nieświeża.

12 grudnia 1920

Rozkaz II Oddziału, aby odseparować obozy internowanych dla Białorusinów od ludności.

Połowa grudnia 1920

w Pińsku mjr St. Alexandrowicz i por. Wacław Jeśmian, którzy pozostawiają informacje o losie żołnierzy białoruskich jacy jeszcze przebywali na Pińszczyźnie.

20. 12:

nasza akcja dopiero 20 grudnia doprowadza do zdobycia Słucka - na emigracji obchodzi się zdobycie Słucka, jako "Święto Bohaterów" i święto narodowe Białorusi. Wówczas też (w połowie grudnia 1920 roku), grupy żołnierzy z dawnego Korpusu Bałachowicza zdobywają na sowietach Siemieżewo (o 7 km na wsch. od linii demarkacyjnej, na szosie ku Słuckowi) i Chorestów. Równolegle w Warszawie, dnia 23 grudnia 1920 zbierają się działacze białoruscy, którzy wybrali Stanisława Bałachowicza na "Wodza Naczelnego Białorusi" - inf. z raportu płka Szt. Generalnego Stanisława Dowoyno - Sołłohuba. Relegowaliśmy jednak z Polski do Kowna, rząd białoruski (P. Łastowski, biuro w Berlinie - Ćwirkiewicz, w Paryżu - Ładnow, w Wilnie - Harewicz i Kochanowski, w Baranowiczach - Tereszczenko). Kiedy w wyniku rozejmu z października 1920 roku oddaliśmy Mińsk sowietom, również rząd białoruski musiał opuścić Polskę. Kowno udzielało gościny temu rządowi, a potem Praga czeska. K. Jezowitow będący oficjalnym przedstawicielem Białorusi w Rydze (w lutym 1918 r. przez kilka dni był komendantem Mińska), awansowany na pułkownika, w 1920 roku organizował antypolską dywersję.

koniec grudnia 1920

partyzanci spod Słucka przeszli do Polski dnia 28. 12. 1920 roku w okolicach Nieświeża, a była to grupa "Zielonego Dębu". Już w roku 1920 bolszewicy zgładzili "kilkunastu członków rodziny generała Bałachowicza (...)". Dane wg Jan F. Lewandowski, "Katolik": w powiecie brasławskim na Wileńszczyźnie zrównano z ziemią majątki Bałachowiczów. Ocalał jedynie jego brat Józef.

styczeń 1921  

przewiezienie internowanych Białorusinów i Rosjan pod Częstochowę, a stąd do obozów internowanych (wg Cabanowski). w Szczypiornie pod Modlinem, w Tucholi (tu   oddziały  Peremykina, Dywizja Kozacka "Frołowska", Ukraińcy). "Dywizja śmierci" Bałachowicza w maju 1922 roku liczy jeszcze w Tucholi 1.500 ludzi. Tu też 1 Dyw. Peremykina - 1.238  ludzi. W obozach internowanych było w sumie "kilkadziesiąt tysięcy" ludzi. są to Aleksandrów Kujawski, Pikulice, Dąbie, Toruń, Tuchola, Strzałków, Kalisz i  Szczypiorno. Sierpień 1924 r. ostateczna likwidacja obozów dla internowanych. Najwięcej "bałachowców" zatrudniono w lasach koło Białowieży i Hajnówki. 1.000 ludzi w  Puszczy. Po udzieleniu Białorusi szerokiej autonomii w ramach Sowietów w połowie lat 20 - tych zeszłego wieku wrócili tam: prorosyjscy Badunow, Ćwikiewicz, Łastowski i  Mamońko (eserzy, może też Sereda), ale też propolscy Lesik, Rak Michajłowski, Smolicz i Taraszkiewicz. Przyjechał tutaj też Sylwester Wojewódzki (przyjaciel Taraszkiewicza).  Kreczeuski i Zacharko zabrali sztandar Białoruskiej Rep. Ludowej chyba gdzieś na Zachód. W 1920 r. posłami na polski Sejm byli białoruscy działacze Dworczanin i Hauryluk  (w 1933 zamordowani w  sowietach).

Pskow 1918 - 1919 Lew Lwowicz Konstantynowicz born Toropiec in 1900

We wrześniu 1939 r. generał Stanislaw Bulak Balachowicz zorganizował oddział, który liczyl 2000 żołnierzy, w tym dwa szwadrony kawalerii; sam general dowodzil oddzialem wywiadowczym, ktory rozpoznawal okolice Warszawy, walczac pod Otwockiem i Wołominem; Balachowicz przebil sie az pod Kock i pod Kockiem walczyl z nieznanym przeciwnikiem. Do Warszawy generał powrocil juz po jej kapitulacji i utworzył Narodową Armię Ochotniczą.

KONSTANTINOVICH Lev, son of Lev / Lew Konstantynowicz, was born in 1900 in Toropets / Toropiec; in 1918 / 1919 a student of a secondary school in Pskov. During the occupation of 'white' was mobilized and after during their retreat, came to Poland. At the beginning of 1922 return to Soviet Russia and arrived in Pskov; May 22nd was arrested and in November, 1922 again re-arrested, 16 March 1923 - sentenced to 2 years in a concentration camp and sent to Petrograd. In March 1923 his mother wrote to the chairman of the Central Executive Committee Mikhail Kalinin. Ольга Васильевна Константинович / Olga Vasilievna Konstantinovich was living in Pskov, str Kalinin, No 15/11, Apt. 1. Olga Chelishchev - Konstantinovich / Olga Tchelischev daughter of Vasilij Chelishchev and she was married to Lew Konstantynowicz - b. ca 1865 / 1875. Olga b. ca 1875, her son Lew Lwowicz Konstantynowicz born 1900. Above named Vasilij Chelishchev was born ca 1840 / 1850.
Olga Chelishchev - Konstantinovich letter to Kalinin: "...In 1919, at a time when I was working on the epidemic in the unit of People's Commissariat of Samara and bore herself typhus, my son, Lev Konstantinovich, 18 years old, who studied at the Real School, located in Pskov, was mobilized during the white occupation of its and on their retreat was in Poland, where he was imprisoned in the camp after the conclusion of a peace treaty. ... he came to me in March 1922 in Pskov ... my son was arrested, ... belonging to Savinkov ... after a 2-month stay in prison, ... again arrested in Pskov by GPU. January the 15 send from Pskov, ... taken to Petrograd, ... for 2 months ... О. Констанинович / O. Konstaninovich, 21 March 1923 in Pskov".
Olga Vasilyevna Konstantynowicz response from the Central Executive Committee has not received. Lev Konstantinovich was sent to the camp. In 1925 released from the camp and sent to 3 years in Ust - Sysolsk. In March 1926 Olga Vasilievna wrote to Chairwoman of the Red Cross, Pavlovna Peshkova.
Note at margin:
According to statements the Church of the Holy Trinity was built in 1740 by Major Joann Chelishchev / Ivan Sergeyevich Chelischev at his own expense. In 1840, the Holy Trinity Church (Novo-Troitsk) was assigned to a Church which is 4 miles away in Piesna. A detailed description of the temple, published in the 'Pskov diocese statements' for 1896.

Olga's Konstantynowicz relatives:
1. Mikhail P. Rehbinder, he studied at the St. Petersburg School of Jurisprudence and worked at the Law Faculty of the University; he lived in an estate Lyadno in the Novgorod province; he was trying to create together with peasants agricultural co-operative in his estate in the Novgorod province; he left his family and went to the USA in 1909; his wife Victoria Konstantynowicz / Константинович, daughter of Ivan / Jan Konstantynowicz; her son Alexander died d. 1906.
Lyadno / Liadno / Лядно - a village in central part of the Porkhov / Порхов / Порховск / Porchovsk district in the Pskov oblast; close to Туготинская волость / Tugotinskaya volost - around 50 / 55 km east - south - east of Pskov / Pskow.
2. Weimar Orest E., b. 1845 died 1885, prominent physician in St. Petersburg, the owner of orthopedic clinics; populist, organized the escape of Kropotkin from prison in 1876 acc. to 'Notes of a revolutionary' by Kropotkin; he was arrested in 1879 and sentenced to 15 years in prison; it was the Russian-Turkish war period and this prison shortened to 10 years; he died in prison at Kara; his wife Victoria Konstantynowicz daughter of Jan / Ivan Konstantinovich / Konstantynowicz - she was b. 1846 and died in 1899 / 1900.

“Indocti discant , et ament meminisse periti!”

Genealogy of the Constantinovich family 1534 - ca 1945 in Belarus, Poland, Estonia, Latvia, Ukraine, Russia, Lithuania. History and genealogy of the Constantinovich family with relatives: Troubetzkoy, Radziwill, Piottuch-Kublicki, Sedykh from Kazan, Soltan, Oginski, Paszkowski and Kalinowski from Cracow, Zbieranowski, Zarako-Zarakowski, Malkiewicz, Armand in Moscow and Petersburg, Gernet from Estonia, Bakst, Demonet or De Monet, Dizeren, Azbelev, Holynski of 18th cent., Bagration-Gruzinski and Mukhrani from Sakartvelo-Georgia.



on November 25th, 2008 / 03rd August 2010

This all  paper is sold subject to the condition that it shall not, by way of trade or otherwise, be lent, re-sold, hired out, or otherwise circulated without the publisher’s prior consent in any form of binding or cover other than that in which it is published and without a similar condition including this condition being imposed on the subsequent purchaser.

All rights reserved. No part of all this work covered by copyright hereon may be reproduced and/or translated in any form or by any means - graphic, electronic, or mechanical - including  photocopying, recording, taping, or storage in an information retrieval system, without the prior written permission of the copyright owner - Bogdan Konstantynowicz.

 Domain ID: D29088334-LRMS; Domain Name: KONSTANTYNOWICZ.INFO; Created On: 17-Jul-2009; Sponsoring Registrar: Melbourne IT Ltd. / Afilias Global Registry Services; Status: CLIENT TRANSFER PROHIBITED. Registrant ID: A124775697444322; Registrant Name: Bogdan Konstantynowicz. Private Registration US: PO Box 61359, Sunnyvale, California CA 94088, United States. Phone: +1.5105952002. Billing Name: PrivateRegContact Bill and Billing ID: A124775697444321. Webserver: YTS/1.19.8 and / or YTS/1.17.13; Provider Host:; host: X-Host : or / and 4 Name Servers: (,,,, Tech ID: B124776876905430. IP-address: or; IP History: 2 changes on 3 unique name servers over 2 years. This domain use cookies but only minimal privacy data should be saved and use the official Platform for Privacy Preferences Project. 'Who is' History: 12 records have been archived since 2009-09-28. Global traffic rank for the '' web page: 24,741,662 View Site in 2010 and Alexa Rank: 10.900.993 in July 2011; Alexa Rank: 6.757.845 in August 2011. The site home page speed: 0.15 seconds - very fast. The partial statistics of my four addresses of the Domain, with two subdomains since 17 July 2009 to 17 September 2012: 64.505 (to 27 November 2012 - 71.619; to 01/02 Febr. 2013 - 78020). All five 'geocities' since March 2003 to 26th October 2009 - 43.600. All at the Yahoo servers only and since March 2003 to 17th September 2012 - 108.105. The partial statistic of my four addresses of the Domain, with two subdomains since 17 July 2009 to 01 December 2011: circa 42668. Charset: windows- 1250.

Bagration-Gruzinski and Mukhrani from Sakartvelo / Georgia. Troubetzkoy / Trubeckoj, Katenin, Orlov-Denissov and Martynov from Russia.

Table of contents for pages of the plane crash in Smolensk on 10 April 2010:
 First page to 12 August 2010
Second page
Third page
Fourth page
Fifth page
Sixth page
Seventh page
PART EIGHT until today

Konferencja naukowa 22 pazdziernika 2012 - Katastrofa Smolenska 2010. Wnioski ze sledztwa. Wypadek lotniczy, jego przyczyny i przebieg - Smolensk 2010 rok. Czesc szosta.

Sledztwa polskie w sprawie katastrofy samolotu rzadowego w Smolensku w 2010 roku. Wypadek lotniczy, jego przyczyny i przebieg - Smolensk 2010 rok. Czesc siodma.

Genealogy and history of the Konstantinovich, Troubetskoy, Bagration-Gruzinski, Kalinowski, Oginski, Paszkowski, Dyuflon, Staroch Siedoch, Armand, Pociej, Radziwill and Piottuch Kublicki family in the 18th and 19th centuries in Russia, Estonia and Belarus.

Wrzesien 1939 roku. New!

Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part one.

Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part two.

Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part three.

Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part four.

Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part five.

Dyrektywa Ogolna Naczelnego Wodza Marszalka Edwarda Rydza Smiglego - godz. 14.30 dnia 17 wrzesnia 1939 roku, jako konsekwencja Tajnego Zalacznika do Paktu Ribbentrop - Molotow z dnia 23 sierpnia 1939 roku.

In search of genealogy. It is of greatest importance to me. 

I am looking for all information about my grandfather Marian or Jerzy Konstantynowicz and about his family from the parish of Berazino (Berezina, Berezino or Berezyna).  He belonged to one of the old noble families from the farthest eastern reaches of the Grand Duchy of Lithuania. Those lands were also the first to be taken by tsarist Russia as the result of the partitions of Poland. 

Those near and dear (families at the beginning of the 20th cent.) in the Berazino parish (Mother of God of Mercy catholic church),  Riga,  the Dryssa ujezd and elsewhere: 



Old Svolna, Miezonka and the Jauji farm (i.e. Jowce or Javci in LATVIA; 49 km north - east of Vilani in the Ludsen = Ludza district  formerly)



in farms Hrynica / Griniza and Usochy in the Ihumen district, and also village Luszewska Slobodka in  the Rahacou district (345 ha., here a family of Gorski lived, too) since 1881; the Russian and Soviet general, count  Bronislaw Nieciejewski  who was  born c. 1870 in the Berazino parish came from Hrynica, and his  daughter worked as translator and interpreter as early as November 1917 (after completion of the  University of  Paris)  at the first Council of People's Commissars under direction of Wladymir (Vladimir) Boncz Brujewicz  who was the chief of the Lenin's office 1917 - 1918; either Nieciejovski or  Niecijevskij, Nicijewski and  Nieciovski, too  



or Uminskas with Cholewa arms in the Vilna and Vicebsk provinces (Manulki farm A.D. 1672), Bruslevo (or Bryjelov, Brialewo in the Berezina parish) and Smolarnia - Florian Czarnyszewicz has written the book "Nadberezyncy"  about this village; Smolarnia was situated next to Krasny Brzeg in the Babrujsk district,  property of the Korzeniewski  family and also of Wincenty Stanislaw Koziell Poklewski - he was born 1853 and died 1929, son of  Alfons Koziell  Poklewski 1810 - 1890,  member of the State Administration of Trade 1907 - 1912 according to Tatiana Pietrovna Mosunov and he was  related to  Hotowski i.e. Gatovskij,  Slotwinski from Ravanicy and Malkiewicz, too; Uminski family was related to Sarnecki (or  Sarneckis  from  Skierniow estate in the Trakai district) family with Slepowron arms 


counties Zarako Zarakowski

i.e. the Zarokovskij family e.g. during war 1878 - 1879; properties: Holubovo palace, Kniazievo village and the great Svolna / Swolna estate - the chief  military state prosecutor of communistic Poland  (after - see - 1939 P. O. W. in Russia and next Military Attorney in Warsaw / Attorney General) and Soviet general, count Stanislaw Zarako Zarakowski  was born here in 1909 or November 1907; neighbourhood of them: Lipski Jan who  was the noble marshal of the Vicebsk government, Alina Rykow, Maryia Zabiella, famous Czerski by 1835,  Szczyt since 1725, Rudomin, Korsak, Dluzniewski; Jan Zaraka(o) - Zarakowski b. 21.02.1857, Russian general,  stayed in Vicebsk  in June 1918, next Polish division general 1923, d. in Warsaw before 1934 according to T. Kryska-Karski; Soviet and Polish general  Boleslaw Zarako -  Zarakowski was chief of the main staff of the Polish People Army in 1944, b. in Polack 1894  



Igumen, Berazino (Michal born Berezino in 1882 son of Jozef Zbieranowski and his wife Zofia nee Witkowski, after Bobrujsk, Sluck and Riga / Ryga 1899 - 1904), Riga and Miezonka; they were relations of Sarnecki (or Sarneckis)  family  with Slepowron arms  



Miezonka and (acquaintances of  Raczkiewicz)  Babrujsk = Bobruisk or Bobruysk



Miezonka, Petersburg, Svolna = Svol'na or Swolna, Krycau, Daugavpils, Kovalki, Riga, Omsk, Borovina



Pileckis with Leliwa arms in the Vilna region in 1632 and the Trakai district in 1648, Navahrudak in 1674; first  information of 1484 and 1511; they verified the Swan coat of arms in Vilnius and Kaunas in 1807, and also the family  possessed a farmland near by Lida and close to an estate of Marshal Edward Rydz Smigly west of  Lida in the thirties of the 20th cent. 



The Stankiewicz ancestry with the Wadwicz coat of arms lived in the Minsk and Mscislau provinces, according to Kasper Niesiecki, vol. 8 (among others 1648 and 1661) as early as the 17th century; the Mazyr district, the province of Polack A.D. 1674. They were related to Kotowski and Oginski families. According to Jan Ciechanowicz, vol. 5, p. 134 - 135: Stankiewicz or Stankevicius of the Mogila, Boncza and Wadwicz coats of arms; they were near related to Bilewicz (or Billewicz) family from Samaites at the turn of the 16th century. There are information about Jan Stankiewicz in Samaites and Vilna A.D. 1635 and about Michal and Adam Mikolaj here in 1648; Jan Mikolaj from Raseiniai region in 1646, and also Kazimierz in 1658; about Stefan from the Minsk province in 1697 and Adam Stankiewicz in Samaites 1788. They verified the Mogila coat of arms on March 16th, 1835 and derived from Samaites territory in Lithuania. Here they owned Raseiniai in 1535 and next moved to Vilkmerge district (Kirbutiszki and Krekszle farms). The noble Stankiewicz family with the Wadwicz coat of arms came of the Orsa district, and next in the Asmjany one, also the Minsk province and the Mscislau one. They verified the Wadwicz coat of arms in Minsk on February 25th, 1828; besides they lived in the Braslau region.  
   You can to see interesting website on the Stankiewicz family, among other things about: 1. Wladyslaw, Adam and Witold Stankiewicz from Vilna; 2. Antoni from the Minsk government (b. circa 1870, the member of the Civil Guard in Minsk in 1918); 3. Feliks b. 1927 in Babrujsk
   4. The  Stankiewicz family from Przydrusk village near by Daugavpils was related to colonel Jan  Stankiewicz. Przydrusk = Przydrujsk or Piedruja in the former Grand duchy of Lithuania, and Latvia now, 44 km West of Malkiewicz's Old Svolna = Stara Swolna; Jan Stankiewicz born 04.04.1862 in Vilna / Wilno as son of Franciszek Stankiewicz with the Mogila coat of arms and Pelagia nee Sienkiewicz, got married to Maria Odrowaz in 1886 and next as colonel served and lived in Riga / Ryga 1887 - 1909 / 1910 and possesed the Awocin property in Latvia to c. 1910; the friend of the minister Jozef Beck     parents from Riga and acquaintance of Jozef Pilsudski  in August 1919 in Wilno;  the relation of Butrym family. Colonel Jan Stankiewicz was Polish educational activist and freedom fighter within the Pilsudski undercover movement before 1910 in Riga. Colonel Jan Stankiewicz had withdrawn from the  Russian Army on 01.01.1918, and the Bolsheviks assented to this discharge on 28.02.1918; reunion with family in  Smolensk  after January 1918; and next after settled himself in Vilna / Wilno / Vilnius in 1918 or maybe after spring 1919. But he served for the Polish Army just since April 1919 and as brigade-general in October 1923; died in Milanowek near to Warsaw in December 1945.

He was mistaken for colonel Gustaw Stankiewicz  son of Marian  from the Siedlce government   b. 1860 - 1918 who was maybe commandant of the 2nd  Polish Corps in  Ukraine in  accordance with Nicman of 1995 and with a Moscow Archive of 2000, and Gustaw died in 1918 over a fight against "reds" somewhere in Ukraine;  
also he was  mistaken with  Sylwester  Stankiewicz, according to Vronskya J. of 1992.
. Sylwester Stankiewicz born 1866 and died in Taganrog close to Rostov-na-Don in March 1919;  maybe since 10th January 1918 to 28th March 1918 as the commandant of the 2nd Polish Corps in Moldova and Ukraine; General-Lieutenant Sylwester Stankiewicz after served for general Anton Denikin in the Voluntary Army with 3000 Russian soldiers; maybe since January 1919 under command of general Piotr Vrangel. It's not plain statement seeing as turned up just now and come in from East surely. Entries in Wikipedia of  September 2008 on Gustaw and Sylwester (!) have got only currently edited references and there are mistakes in details.

Main former historians: Baginski H., Dowbor - Musnicki J., Holowko T. of  1931 and Michaelis E. of 1929 point out Russian General-Lieutenant Jan Stankiewicz as the commandant of the 2nd Polish Corps in Moldova and Ukraine during December 1917 - March 1918.

 Who was a Commander of the 2nd Polish Corps in
Soroka (Soroca by Dnister in  present north Moldova id est Soroki) and Iasi (east Romania now) in the end of January 1918 till March 08th,  1918?  Colonel Jan Stankiewicz from Riga? General Jan Stankiewicz? Old Gustaw Stankiewicz or an unknown Stankiewicz?  Sylwester Stankiewicz? 

Commander of  the 2nd  Polish Corps retreated front of Germans (a withdrawal of military forces after acceptance the Ukraine as ind. state by Germany on 09 February 1918 and 03 Mar. 1918) and after stayed in Iasi on  March 02nd, 1918 and came into contact  with Haller in Jaruga on
March 05th, 1918; when Romania on the same day March 05th, 1918 concluded an alliance with  Germany - Haller and Jan Stankiewicz with the 2nd Corps on 08th March 1918 launched  a march east and crossed Dnister river going into  Ukraine evading a disarmament in the then Romania. On the other hand General - Lieutenant Jan Stankiewicz went out from  Czeczelnik to Kiev on March  25th, 1918, to Gen. Michaelis, and next he joined the  White Russian Gen. Aleksiejew / Alekseev by the Kuban river in April 1918 He fought north of  Stavropol in  September  -  October 1918, e.g.  battle  near by Ternovka on  October 14th, 1918 with White  Russians against "reds". Jan Stankiewicz took the offensive against Stalin's troops for  Astrakhan in middle of  November  1918, and after a retreat of the Voluntary Army, fought at Stavropol "White" Territory in  December 1918 and at the beginning of 1919. General Jan Stankiewicz evacuated himself  from Novorossijsk and probably arrived close by Odessa in March 1919 or Taganrog close to Rostov-na-Don in March 1919
. He served for general Anton Denikin in the Voluntary Army with 3000 Russian soldiers, March and April 1919.

 Note: the retreat of 3500 soldiers of the Voluntary Army from under Odessa commenced  at the beginning of April 1919 towards Bessarabia - it was a province of the then Romania between 1918 and 1940/44  - where the Romanians had disarmed "white" Russians, and a  part of this "Army" joined in  General 
Zeligowski 4th Division transcending Dniestr / Dnister river on 10th April 1919;  made Tschernowzy (= Chernovits, Černivciand Stanislavov in Poland  in June 1919.  See   Berezyna
5. Bronislaw from Riga (b. 1913, his  grandfather Nikodem was policeman in Riga).  



The Spychalski family from Lodz, worked in a garage of Andrzejak at the beginning of the 20th century and they were acquainted with Pilsudski

my grandfather was a regular; at first he learnt in the secondary school in Mahileu by the river Dnjapro, next a real school in PÄRNU / Pernau /   Parnawa (the Livland government, and Estonia present) and the Naval Corps (or at the Petrograd Naval College = the Naval War College; Course of Navigation Officers 1912  - December 1916) in St Petersburg and he first served in the Kronstadt Stronghold (the Bureau of Navy Transport - in a navigation ensign capacity, i.e.  concretly  "pra'porchik", this is a temporary rank, about equivalent to Sub-Lieut., R.N.R. in British Navy, one 1/2-inch gold stripe without curl - Dec. 1916 / March 1917);  during the First World War he escaped on powerboat from the Kronstadt Stronghold to Tallinn (Reval = Revel, the capital of autonomous Estonia = Estland  since March 1917) with Estonian engineer Jansen and stayed here since April by June of 1917; next in Petrograd by November 1917

during the fighting between the "whites" and "reds" after the Bolshevik Revolution towards the end of 1917 (Minsk - here in December 1917 - and at a  later date Bychau = Bychow) by summer 1918 my grandfather Marian or Jerzy  Konstantynowicz served for 

secret service of anti-revolutionary White Corps 

under general Dowbor Musnicki (a troop under command of engineer Wroblewski - who later worked in an armoury in Pionki  in the thirties of the 20th century  keeping in touch with the Wankowicz family still - recognized Mahileu and Babrujsk) and  fought (Orsa = Orscha, Rahacou - 4th infantry regiment, the 1st  Division of Polish Rifles, Hradzianka / Grodsjanka - North of Ossipowitschi Mahilyow google satellite maps) against the Bolsheviks for freedom of this  country; he carried out duties of courier (Minsk, Babrujsk, Barysau) for the Polish Women Rings; next in the  

Civil Guard of the Minsk Government and the Government of Mahileu 

- then met the family of Wankowicz (quod vide Appendix D about this family) in Old Kaluzyca = Kaluzyn because Mr. Witold "Tolo" Wankowicz was chief of the Union of Weapon in the Ihumen district  -  

autonomous section of the Polish Military Organization 

- and my grandfather was courier between the Luboszany (= Libuschany) estate and Kaluzyca in fall 1918;  see: Berezyna ; here you  can to acquaint with information about former Ihumen district and with data on the Polish in the parish of Berezino; it's a large part devoted to Polish senior officers in Tsarist Army and which next served for the 1st Polish  Corps in Belarus in 1917 - 1918;  Jerzy vel Marian Konstantynowicz

my grandfather was near to general Wejtko (ensign of orderly in Minsk and Vilna 1918) in  the  

Self-defence of Lithuania and Belarus 

- after the collapse of tsarist Russia, Poland regained its independence after 123 years  of  foreign rule and he was professional officer in the 

intelligence service of  Polish Army 

(namely IInd Bureau of the General Staff - determination according to "The Secret Story of SOE (...)" by W. J.  M. Mackenzie, U.K. 2000, p. 312; 04 December 1918 he owned document in Marian Konstantynowicz  name but he wasn't this person surely over military service in voluntary Lithuanian - Byelorussian  Division) 1918 - 1947; military oath in Vilna on December 29th, 1918 during defense of  the town against Soviet troops; the 77th Kovno Regiment next; he served when Poland  was fighting with the Bolsheviks in defense of its independence (1919 - 1920). 

The LIDA garrison (the barracks had name of Marshal Edward Rydz Smigly; the 77th Infantry  Regiment handed over an estate to the Marshal west of Lida near by a farmland of famous Pilecki family;  a pilot and the pioneer of Polish air force Witold Worbek Lettaw from Lithuania (the Lettowt family was verified  in the Kaunas government in 1844 - 1847 and in Vilna on 03.05.1827 as Letowt; also as Letovt Vorbek or von Lettow Vorbeck, v.  Lettow-Vorbeck, Lettow von Vorbek) acted in this garrison) by morning 18 - 09 - 1939; my grandfather  at the night 17 / 18 September 1939 co-organized  burning of the LIDA  garrison's   documentation and next was in Landwarow (= Lentvaris) on  September 19th, 1939,  ZAWIASY, probably arrived at the Rudziszki (= Rudiskes) station and to Grodno 20th  September 1939. He gone on Lithuania on September 21st (= Litauen; was interned and after registered  at the Vievis station 21st   September 1939; see more information about Polish September 1939: 1939; he was in  camps for prisoners of war in: Palanga, relocated to Vilkaviskis Ponoj (= Ponoi in USSR   Karta), Archangel / Archangelsk and Viazniki / at the Wjasniki station (here in August 1941; that is  the Jusha camp = Jusk); 

  Walki z sowietami po 23 wrzesnia 1939

  New website! © author Bogdan Konstantynowicz

September 1941 - May 1947 Army of general Anders. 1947 -- 1948 émigré from Italy to  ARGENTINA. I think he lived after in  New Mexico,  too. I am unclear about where he  died; he used pseudonym Stankiewicz as though a second surname. 

His particular personal signs (photo of 1934): 

- his blood - group: A

-  a scar under right knee

- he was 160 cm tall. 

Konferencja naukowa 22 pazdziernika 2012 - Katastrofa Smolenska 2010. Wnioski ze sledztwa. Wypadek lotniczy, jego przyczyny i przebieg - Smolensk 2010 rok. Czesc szosta.

Sledztwa polskie w sprawie katastrofy samolotu rzadowego w Smolensku w 2010 roku. Wypadek lotniczy, jego przyczyny i przebieg - Smolensk 2010 rok. Czesc siodma.

Genealogy and history of the Konstantinovich, Troubetskoy, Bagration-Gruzinski, Kalinowski, Oginski, Paszkowski, Dyuflon, Staroch Siedoch, Armand, Pociej, Radziwill and Piottuch Kublicki family in the 18th and 19th centuries in Russia, Estonia and Belarus.


Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part one.

Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part two.

Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part three.

Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part four.

Photos of the Polish noble village Miezonka - genealogy and history of the Konstantinovich family in the 19th century in Russia and Belarus. Part five.


September 2008 / 27 August 2011

These all papers are sold subjects to the condition that it shall not, by way of trade or otherwise, be lent, re-sold,  any public performances,  hired out, or otherwise circulated without the publisher's prior consent in any form of  binding or cover other than that in which it is published and without a similar condition including this condition being imposed on the subsequent purchaser. Works registered or first published in the U.S. after 2002 - copyright term: 70 years after the death of author. Copyright law in the United States is part of federal law, and is authorized by the U.S. Constitution; copyright law is granted in Article I, Section 8, Clause 8, also known as the Copyright Clause; The Digital Millennium Copyright Act (DMCA) is a United States copyright law that implements two 1996 treaties of the World Intellectual Property Organization (WIPO); The Digital Millennium Copyright Act of 1998, found at 17 U.S.C. § 512 ('DMCA'), provides recourse for owners of copyrighted materials who believe that their rights under United States copyright law have been infringed upon on the Internet.  Warning:  these papers / all websites are sold for  private home use only.  

© All rights reserved. No part of all these  works covered by  copyright  hereon may be reproduced in any form or by  any  means - graphic,  electronic, or mechanical - including photocopying,  recording, downloading,  uploading, taping, or storage in an information  retrieval system, without the  prior written permission of the copyright owner  - © author Bogdan Konstantynowicz.  

November and December 2013 - new websites on the genealogy and history of the noble Konstantynowicz family in Russia 1772 - 1918, Poland 1918 - 1939 and next at a Polish territory 1939 - 2012.

All on the life of the noble Konstantinovich family in tsarist Russia 1772 to 1918. The Duflon and Konstantinovich Company 1892 - 1918 in tsarist Russia. The Breguet Company and Edward Brown of Clerkenwell in Russia.

Cryptography, ciphers, radio and telegraph in Sweden, Switzerland, Russia (Nobel, Damm, Hagelin and Schilling) in 19th century and at the beginning of the 20th century. The Breguet Company and Edward Brown of Clerkenwell.

Cryptography, ciphers, radio and telegraph. History on the noble Constantinovich family in Russia in 19th century and at the beginning of the 20th century. The Breguet Company and Duflon & Constantinovich Company 1892 - 1918.

The noble Konstantynowicz family in new Poland 1945 - 2013.

Breguet, Brown, Masson, Rey, Armand, Constantinowitz / Konstantynowicz, Duflon and history of research on telegraph, radio and electricity. Deka Company in Petersburg, Moscow and Zaporoze - Russian engines and airplanes.

Encyklopedia internetowa Polski Niepodleglej. Czesc 1. 1768-1990.

Encyklopedia internetowa Polski Niepodleglej. Czesc 2. 1772-1989.

Encyklopedia internetowa Polski Niepodleglej. Czesc 3. 1795-1988.

Encyklopedia internetowa Polski Niepodleglej. Czesc 4. 1815-1987.